|
Article in other languages:
|
|
|
Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: Dopracować unikaj próżnych wyrażeń najbardziej znane.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Języki romańskie to podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską.
Języki te rozwinęły się w okresie preromańskim (476-800 rok n.e.) z łaciny ludowej, którą posługiwano się na znacznych obszarach imperium rzymskiego. Okres od 800 roku uznaje się za okres romański. Najstarsze zabytki języków romańskich pochodzą z X wieku. Najpowszechniej używanymi językami z tej grupy są: hiszpański, portugalski, francuski, włoski i rumuński. Bogatą tradycję literacką posiadają również języki prowansalski i kataloński.
Na bazie języków romańskich powstały języki sztuczne, z których najbardziej znane to esperanto, ido, interlingua, lingua franca nova i wenedyk.
Klasyfikacja języków romańskich
- języki indoeuropejskie
-
-
- języki romańskie (ok. 750 mln)
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- hiszpański (liczne i zróżnicowane dialekty) (ok. 360 mln)
-
-
Oznaczenia:
- † – język wymarły lub dawne stadium historyczne języka dzisiejszego
- †* – język dawny, ale zachowany tradycyjnie w liturgii, tekstach religijnych, filozoficznych lub naukowych
Tadeusz Milewski wymienia 10 współczesnych języków romańskich: rumuński, dalmatyński (wymarły w XIX w.), włoski, sardyński, retycki, francuski, prowansalski, kataloński, hiszpański i portugalski[1].
Przypisy
Questions for article:
|